20 09 2012

Mart Ayı Geliyor Anne

Mart Ayı Geliyor Anne |  görsel 1

  Boğazım düğüm düğüm,  Yanağıma süzülen yaşlarla  Yüreğim bir kördüğüm, Mart ayı geliyor anne,  Senin beni bırakıp gittiğin gün  Ve ardından can yoldaşım, O da gitti biliyor musun?      Bizimkisi başka bir sevgiymiş  İçimin yanmasından anladım,  Yazamıyorum anne,  Öyle bir hançer saplı ki şu an boğazımda,  Nefes bile alamıyorum…     Biliyorum ölüm herkese hak  Ama ben sana hiç doymadım ki, Doyamadım gül kokuna,  Sen yanımdayken ben hep çocuktum, Büyümemiştim işte, Neden beni büyütmeden gittin anne…     Hani ben çalışırken evde vakit geçmiyor diyordun ya Oyalanmak için renk renk orlonlar isterdin benden, Onca yıl geçti de üstünden, Ellerinle ördüğün o paspaslar bile, Hâlâ sapasağlamlar anne…     Hani çok sevdiğin balık resimli mavi su bardağın, Çiçeklerle bezeli yemek tabağın Ve üstünde kocaman harflerle, LIPTON yazan eşantiyon tepsin, Hepsi, hepsi duruyor anne…     Seccaden, tesbihin, kuzu yününden minderin, Battaniyen çarşafların, hepsi yerli yerinde, Bir sen yoksun, neden anne, neden yoksun  Mart Ayı geliyor anne ve ben seni, Her gün daha çok arıyor ve daha çok özlüyorum,  Annem ne olur duy beni,  Sana öyle çok ihtiyacım var ki, Mart ayı geliyor Anne...! Sen Neden Yoksun…!... Devamı

17 09 2012

Ah Çocuk Ah

Ah Çocuk Ah |  görsel 1

  Ah Çocuk Ah   Ne zaman çocuklarla ilgili bir şiir okusam günlerce aynı şiir etrafında  döner dururum ve gene aynı şeyi yaşıyorum bu gün;    her okumamda, biliyorum dökülecek benden de gün görmemiş  çocukluk öykülerim hece, hece...    Örneğin  çocukluğuma ait  hatıraları hatırlar, anlatırım hiç bir ayrıntıyı atlamadan.   Varsıllığımız yüreğimizin temizliğiydi, yoksulluğumuz zaten belli, hani bir notumda kar nasıl bir şeydir bilmediğimi yazmıştım ya, yağsa bile penceremizde cam yoktu ki göreyim kar tanelerinin yapışmasını cama...    Adını da bilmiyorum, kanat derlerdi o zaman, ahşaptan çift tarafa  açılır, açılıp kapanırken de menteşeler gıcır gıcır ses çıkartırdı pencere  kapaklarının....    Aslında biraz mahçup olmuyorum desem yalan olur, galiba tek köylü benim...Ne yapayım, ben sizin şehirliliğinize bir şey diyor muyum...    Ne güzel anlaşıp gidiyoruz işte...Madem içimizdeki çocuğa kulak  vereceğiz, benim içimdeki çocuk da böyle...Ne varlığa sevinir,  ne yokluğa yerinir, ne üstün olduğunu iddia eder, ne zavallı görünüp  ezilir...    Asidir de azıcık, atarsa tepesinin tası dur durak dinlemez, yakar yıkar ortalığı, atar bütün köprüleri...   Lakin saman alevi gibidir öfkesi, parladığı kadar da hızlıdır sönmesi...    Ah çocuk, ahh...Keşke hiç büyümeseydin....   Hatice Ak/    ... Devamı