18 09 2012

Anneme Mektuplarım-1

Anneciğim; 
 
 
 
Bugün 21 Şubat 2008 hava günlük güneşlik ama epeyce ayaz,  hani eskiden hatıra defteri tutulurdu,  bilirsin  canım  benim de vardı, şiirlerim vardı hani içinde, ara sıra Sana okurdum ve sen sıkılıp namaz kılmak için kaçardın, söz konusu namaz olunca bir şey diyemezdim elbette.
 
 
 
Artık hatıra defterlerini elektronik ortamlarda tutuyoruz. Bilgisayarlarda. 6 Şubat 2008 de bir şiir yazmışım BEN SENİ HİÇ ÖZLEMEDİM diye, hatıra defterimi ziyaret eden ve benim çok sevdiğim bir arkadaşım vardı. Benden 5-6 yaş küçük, küçük kız kardeş yani.
 
 
 
Bu şiiri kendisine yazdığımı sanmış öyle üzülmüş öyle üzülmüş ki, “ Yalancıdır Bahar İnanma “ diye bir cümle geçiyordu şiirde sebep buymuş. Nihayet bu gün bana sordu, neden böyle bir şiir yazdığımı ve kendini kastedip etmediğimi.
 
 
 
Duyunca ben de üzüldüm tabi ki. Birincisi benim hiçbir şeyden haberim yok, ikincisi benim yazım yüzünden boşu boşuna bir Can üzülüyor. Biliyor musun Canım annem; burada işler pek de iyi değil hatta hiç iyi değil.
 
 
 
İnsanlar birbirini kırıyor, üzüyor ne bileyim, her söylenen sözde değişik anlamlar aranıyor. El hâsılı herkes kuşkucu, kırılgan ve mutsuz.
 
       
Hani yine sana sözünü etmiştim bir ara yaşıtımdı hani, O da benim gibi, Anasının karnında durmasını beceremeyip, ebenin ellerinden kayıp tahta leğenin içine düşmüştü. Bende sanki dünya bir şeye yararmışda görmek için geç kalmışım edasıyla odunlukta merhaba dememiş miydim? Neyse galiba dedikodunun dozunu fazla kaçırdım sen hiç sevmezsin dedikodu yapmayı. Tamam, başka bir şey söylemeyeceğim.
 
 
            Hiç mutlu değilim anlayacağın, hatta çok üzgünüm.
 
        Peki, sen nasılsın inşallah iyisindir. Yerin Yurdun Nur Mekânın Cennet Olur İnşallah, yarın yine günlerden Cuma.
 
           Hayırlı Cumalar Anne         
 
             KIZIN/21.02.2008

30
0
0
Yorum Yaz